Thursday, August 11, 2022

ஶ்ரீகுருவின் கண்ணோட்டம் – 20 கல்லையும் மண்ணையும் பூஜிக்கலாமா? (Kallaiyum mannaiyum poojikkalaama?)

மூலம்:  திரு. வரததேசிகாசார்யார் 
தமிழாக்கம் : திருமதி ஜானகி
மின்னஞ்சல் : (lekhana@ayvm.in)

 

 "நம் நாட்டில் மிக பழமையான தர்மம், கலாச்சாரம், நல்வழக்கங்களின் பரம்பரையை காண்கிறோம். இது மிகவும் மேன்மையான ஓர் விஷயமே ஆயினும் இங்கு கல்லையும் மண்ணையும்  பூஜிக்கும் வழக்கமும் வளர்ந்து வருகிறது. இது ஒன்று மட்டுமே தலை குனிவை ஏற்படுத்துவதாக உள்ளது."


         "கல்லையும் மண்ணையும் இங்கு யார் பூஜிக்கிறார்கள்?"


          "இவ்வாறான பழக்கம் உள்ளவர்களே அதிகமாக காணப்படுகிறார்கள். அறிவாளிகளும்,  விவேகிகளும்  கூட அவற்றை கை கூப்பி வணங்குகின்றனர். பழம் பூ முதலியவற்றை அதன் முன்னிட்டு பூஜிக்கின்றனர்.


       "அப்பூஜை நிறைவுற்றதும் 'கல், மண்ணுக்கு  பூஜை ஆயிற்று. அவை நம்மை காக்க வேண்டு'மென்று கூறுகிறார்களா?"


             "இல்லை, 'இறைவனின் பூஜை ஆயிற்று, அவர் நம்மை காத்தருள வேண்டும்' என கூறுகின்றனர்."

               "அவ்வாறாயின் அது இறைவனின் பூஜையே அன்றி கல் அல்லது மண்ணின் பூஜையன்று. அவர்களும் அவ்வாறு உரைப்பதில்லை. இவ்வாறிருக்க  நீ ஏன் அவர்களை  இவ்வண்ணம் குற்றம் கூறுகிறாய்?"

                "என் கண்களுக்கு அது நன்றாக புலப்படுவதால் கூறுகிறேன்"


                  "அவர்கள் ஏதோ ஓர் கல்லிற்கும் மண்ணிற்கும் மனம் போனவாறு பூஜிப்பதில்லை.  விசேஷ பொருட்களில் தெய்வசக்தியை பூரணமாக  நிறைத்து  ப்ராண ப்ரதிஷ்டையும், சக்தியையும் உண்டாக்கிய பிறகே பூஜிக்கிறார்கள். அவ்வுணர்வு அற்றவர்களுக்கு அது கல் மற்றும் மண்ணாக காணப்படுகிறது. ஆனால் விதிப்படி பூஜிப்பவரை நிந்திப்பதும் முறையன்று. கொஞ்சினால் குழந்தை, பூஜித்தால் இறைவன் என்ற ஆன்றோர்  வாக்கை அறியவில்லையா?"


               தேசிய கொடிக்கு அனைவரும் வணக்கம் செலுத்துகிறார்கள். அது ஓர் சாதாரண துணி தானே? துணிக்கு வணங்குவது மூடத்தனமல்லவா என்றால் அங்கே துணிக்கு மரியாதை அல்ல. அதன் பிண்ணனியில்   உள்ள தேசப்பற்றிற்கு  தான்  எனும் உதாரணத்தை ஶ்ரீரங்க மஹாகுருவானவர் இந்த சந்தர்ப்பத்தில் தெளிவு படுத்தினார்.


 

Monday, August 8, 2022

ಶ್ರೀ ರಾಮನ ಗುಣಗಳು - 66 ಸೀತಾಪತಿ - ಶ್ರೀರಾಮ (Sriramana Anandamaya - 65 Seethapathi - Srirama)

ಲೇಖಕರು: ವಿದ್ವಾನ್ ಶ್ರೀ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

(ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ lekhana@ayvm.in)




ಶ್ರೀರಾಮನಲ್ಲಿ 'ಸೀತಾಪತಿತ್ವ' ಎಂಬುದು ಒಂದು   ಶ್ರೀರಾಮನ ಆದರ್ಶ ಗುಣ ಹೇಗಾದೀತು? ಒಬ್ಬ ಗಂಡನಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಸತಿ ಇರುವುದು ಸಹಜ. ಅವಳೇ ಸೀತಾದೇವಿ. ಇದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿಶೇಷ ಏನು ? ಎಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. 


'ಋಣಾನುಬಂಧ-ರೂಪೇಣ ಪಶುಪತ್ನಿ-ಸುತ-ಆಲಯಾ:' ಎಂಬಂತೆ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವಿತಕಾಲಕ್ಕೆ ಪಶು , ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅವನವನ ಋಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು. ಮನುಷ್ಯನ ಜನ್ಮವೇ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಕರಗಳು ಕೂಡಿ ಬರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯೂ  ಹೊರತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶ್ರೀರಾಮನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸೀತಾಮಾತೆಯನ್ನು ಪಡೆದದ್ದು ಶ್ರೀರಾಮನ ಯಾವುದೋ ಕರ್ಮಫಲವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೀರಾಮನದ್ದು ಜನ್ಮ ಅಲ್ಲ; ಅವತಾರ. ಅವನಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಭಾರ್ಯೆಯಾಗಿ ಪಡೆದದ್ದು ಕೂಡ ತನ್ನ ಅವತಾರಸಂಲ್ಪವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಶುಭಪರ್ಯವಸಾನ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅಷ್ಟೇ. ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪರಾ ಪ್ರಕೃತಿ ಸ್ವರೂಪಳಾದ ಸೀತೆಯನ್ನೇ ವಿವಾಹವಾಗಬೇಕು. ರಾಮನಂತಹ ಪರಮಪುರುಷನಲ್ಲದೆ ಇನ್ನಾರೂ ಅವಳನ್ನು ವರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ಬೇಕಾದ ವಿಶೇಷ ಗುಣ ಶ್ರೀ ರಾಮನದು. ವಿವಾಹ ಆಗಿದ್ದು, ಅನಂತರ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಅವಳ ಅನ್ವೇಷಣೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ಲಂಕೆಯಲ್ಲಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದು, ಅವಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ರಾವಣನ ಜೊತೆ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದ್ದು, ಅವಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಪಟ್ಟಾಭಿಷಿಕ್ತನಾಗಿ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡಿದ್ದು, ಕೆಲವ ಸಮಯ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ವಾಲ್ಮೀಕಿ ಆಶ್ರಮದ ಬಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತವಾಗಿದ್ದು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಕಾಣುವುದು; ಅವತಾರ ಮಂಗಳದ ಉದ್ದೇಶವಷ್ಟೇ. ಶ್ರೀರಾಮನದ್ದು ಮಾನವನ ಅವತಾರ. ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವು ಅಭಯ ಕೊಟ್ಟಂತೆ "ತಾನು ದಾಶರಥಿಯಾಗಿ ಬಂದು ರಾವಣನನ್ನು ವಧಿಸುತ್ತೇನೆ" ಎಂಬುದು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅಧರ್ಮವನ್ನು ದಮನ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಜಗಳು (ನಿಮಿತ್ತಗಳು )ಎಂಬುದು ಇದರ ಅಂತರಾರ್ಥ. ಈ ನೇರದಲ್ಲಿ ಸೀತಾಮಾತೆಯು ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆಯ ಸ್ವರೂಪ. ಶ್ರೀರಾಮನದ್ದು ಪರಮಪುರುಷನ ಸ್ವರೂಪ. ಇವೆರಡರ ಸಾಮರಸ್ಯವೇ ಈ ಪ್ರಪಂಚ. ಅದರ ಪ್ರತೀಕವೇ ರಾಮನ ಅಯನ-ರಾಮಾಯಣ. ಅಲ್ಲಿ ಸೀತಾಪತಿ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ತಾತ್ತ್ವಿಕವಾದ ವಿಷಯ ಮನಗಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ರಾಮನ ನೈಜ ಪರಿಚಯವಾದೀತು. ಸೀತಾಮಾತೆಯ ಜೊತೆ ಕಂಡದ್ದು ಪ್ರಕೃತಿಮಾತೆಯ ಸಹಕಾರಿತ್ವ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದುದು  ಪರಮಪುರುಷನ ವಿರಹ.  ಈ ಎರಡು ಅಂಶಗಳನ್ನು ರಾಮಾಯಣದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ. ಒಮ್ಮೆ ಸೀತಾರಾಮ ಸಹಬಾಳ್ವೆ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ವಿರಹ. ಮತ್ತೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರವರ ಮೂಲಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ. ಶ್ರೀರಾಮನು ತನ್ನ ಮೂಲವಾದ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ. ಸೀತಾಮಾತೆಯು ಭೂಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಳು.  ಇದೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ದಾಂಪತ್ಯಜೀವನ ರಹಸ್ಯ.


ಸೂಚನೆ :07/07/2022 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯ "ಶ್ರೀರಾಮನ ಗುಣಗಳು" ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

ಮಹರ್ಷಿ ಭಾರತ ಭಾಗ-9 ಸಂಸ್ಕಾರಿಯಾದ ಮಗನಂತೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು (Maharsi Bharata Bhaga -9 Sanskariyada Maganante Tayiyannu Nodikollabeku)

ಲೇಖಕರುಶ್ರೀ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಸೋಮಯಾಜಿ

(ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ lekhana@ayvm.in)


 


ಒಬ್ಬ ಸಂಸ್ಕಾರಿಯಾದ ಮಗ ರೋಗಗ್ರಸ್ತೆಯಾದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ನಾವು ನಮ್ಮೀ  ಪವಿತ್ರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಸವಿಯನ್ನುಂಡ ತಂಪಾದ ನೆನಪಿನಿಂದ ಅವನು ಅವಳ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ಇಷ್ಟೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಗುಣ ವಿಶೇಷಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ,ಜೀವನ ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ನಮ್ಮೀ ಮಾತೃಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕಾದುದು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾಗಿದೆ. ಈ ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭೂಮಿಯ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿಯದ ರೋಗಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ತುತ್ತಾಗಿವೆ. ಈ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿಯದ ನಮ್ಮ ರೋಗಗ್ರಸ್ತ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಈ ದೇಶದ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಉದಾತ್ತ ಜೀವನದೃಷ್ಟಿಯೆಡೆಗೆ ಹೊರಳಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಾವು ಈ ದೇಶದ ನಮ್ಮ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ವಾರಸುದಾರರು- ಎಂದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯವನ್ನು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಆಚರಿಸಿದ ತಪಸ್ಸನ್ನು, ನಾವು ನಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಹೃದಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನೂ ಆತ್ಮವಿಸ್ಮೃತಿಯನ್ನೂ ತೊಡೆದುಹಾಕಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಈ ದೇಶದ ವೈಭವವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮೆರೆಸುವ ಗುರುತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲಿದೆ. ಇದು  ಅಂಧಾಭಿಮಾನವಲ್ಲ. ಲೋಕಹಿತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಭಾರತೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತೆ ಅರಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿಗಳ ಸಂತರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.

 

ಈ ದೇಶದ ಹಿರಿಮೆ ಅದ್ವಿತೀಯ

ಕವಿಯೊಬ್ಬರು ಈ ದೇಶದ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೊಂಡಾಡಿದ್ದಾರೆ-"ಚಂದನ ಹೈ ಇಸ ದೇಶ್ ಕೀ ಮಾಟಿ, ತಪೋ ಭೂಮಿ ಹರ್ ಗ್ರಾಮ ಹೈ, ಹರ್ ಬಾಲಾ ದೇವೀ ಕೀ ಪ್ರತಿಮಾ ಬಚ್ಚಾ ಬಚ್ಚಾ ರಾಮ ಹೈ.." (ಈ ದೇಶದ ಮಣ್ಣು ಚಂದನ, ಎಲ್ಲಾ ಗ್ರಾಮಗಳೂ ತಪೋ ಭೂಮಿಯೇ, ಇಲ್ಲಿನ ಬಾಲೆಯರೆಲ್ಲರೂ ದೇವಿಯರೇ, ಒಂದೊಂದು ಮಗುವೂ ರಾಮನೇ.) ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈ ಕೊಂಡಾಟ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅತ್ಯುಕ್ತಿಯಲ್ಲ.  ಜೀವನದ ಪರಮಾದರ್ಶವನ್ನು ಬೆಳಗಿದ ಶ್ರೀರಾಮ ಜಾನಕಿಯರ ಪಾವನ ಪಾದಗಳು ನಡೆದಾಡಿದ ನಾಡು ಇದು. ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನ ಅವತಾರದಿಂದ ಪುನೀತವಾದ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರ, ಕರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರ. ಜಗತ್ತಿನ ಇನ್ನಿತರ ಜನಾಂಗದ ಊಹೆಗೂ ನಿಲುಕದ ಪ್ರಬುದ್ಧರ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ತಪೋಭೂಮಿ ನಮ್ಮ ಭಾರತ. ಅವರೆಲ್ಲ ಭಾವಿಸಿದಂತೆ ಈ ದೇಶದ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಭಾವಿಸಲು ನಾವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಉತ್ತಿಷ್ಠತ! ಜಾಗ್ರತ! ಅಗ್ನಿಮಿಚ್ಛಧ್ವಂ ಭಾರತಾ:! ಎಂಬ ಉಪನಿಷತ್ತಿನ ಮಹಾ ಮಂಗಳ ಘೋಷಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಮೈ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಕಂಡು ಆನಂದಿಸಿದ ಆ ಪರಮಾತ್ಮಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಮುನ್ನಡೆಯುವ ಪ್ರೇರಣೆ ನಮಗೆ ಉಂಟಾಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ.


ಸೂಚನೆ : 6/07/2022 ರಂದು ಈ ಲೇಖನ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯ 
ಬೋಧಿವೃಕ್ಷ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

ಕಾಳಿದಾಸನ ಜೀವನದರ್ಶನ – 22 ರಘುರಾಜರ ಸತ್ಯಪ್ರೀತಿ-ಯಶಃಪ್ರೀತಿಗಳು (Kalidasana Jivanadarshana - 22 Raghurajara Satyapriti-Yashahpritigalu)

ಲೇಖಕರು : ಡಾ|| ಕೆ. ಎಸ್. ಕಣ್ಣನ್

(ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ lekhana@ayvm.in)


ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುವ ಮಾತನ್ನಷ್ಟೆ ಆಡಿ, ದೊಡ್ಡಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಗೌರವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾತೆಂಬುದು  ಅಪಭಾಷಿತಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದ. ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಪಶಬ್ದಪ್ರಯೋಗವಾಗಲಿ, ಸ್ವಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದದ ನುಡಿಯಾಗಲಿ ಇರಬಾರದು. "ಬಹುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಯೂ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅಪಶಬ್ದವನ್ನು ನುಡಿಯಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ!"- ಎಂಬುದಾಗಿ ಹನುಮಂತನ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ರಾಮನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದನೆಂದು ರಾಮಾಯಣವು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಗಾಂಭೀರ್ಯವೆಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದದ್ದೇ ಆದರೂ ಅರಸರಿಗದು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೇಕಾಗುವಂತಹುದು. ಯಾರ ಅಧಿಕಾರವು ಅಧಿಕವೋ, ಅಂಥವರಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಸಂಯಮವೂ ಅಧಿಕವಾಗಿಯೇ ಅಪೇಕ್ಷಿತವಾಗುವುದು. ಏಕೆ? ಹಿರಿದಾದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವವರು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಆಡಿದ್ದೂ ಆಪ್ಪಣೆಯಂತಾಗಿಬಿಡಬಹುದು.

ಎಂದೇ ವ್ಯರ್ಥವಾದ ಮಾತನ್ನೇ ಆಡದ ಎಚ್ಚರವಿರಬೇಕು. ಆಡುವುದು ಸತ್ಯವನ್ನೇ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೊರತಾಗಿ ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ವ್ರತವಾಗಬೇಕು. ಸತ್ಯವಾದ ನುಡಿಯೂ ತನ್ನ ದೇಶ-ಕಾಲ-ವ್ಯಕ್ತಿ-ವಸ್ತು-ಸಂನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಮೀರಿದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದೀತು - ಎಂಬ ಎಚ್ಚರವೂ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅತ್ತ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಗಾಂಭೀರ್ಯವೂ ಪರಿಷ್ಕಾರವೂ ಇದ್ದು, ಯುಕ್ತಮಿತಿಯೆಂಬುದೂ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬರುತ್ತದೆ; ಅದು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಧಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಎಂದೇ "ಸತ್ಯಾಯ ಮಿತಭಾಷಿಣಾಮ್" ಎಂದಿರುವುದು.

ಸತ್ಯಪ್ರೀತಿಯಿರುವಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆಲ್ಲಿ ಅಪಚಾರವಾದೀತೋ ಎಂಬ ಭಯವೊಂದು ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಜಾಗರಗೊಂಡಿರುವುದೇ."ವಾಕ್ಕಿನ ಪುಷ್ಪವೂ ಫಲವೂ ಸತ್ಯವೇ ಸರಿ" ಎಂಬುದಾಗಿ ಐತರೇಯಶ್ರುತಿಯಿದೆ. "ಸತ್ಯವು (ಎಂದಿಗೂ) ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗಿರಲಿ" – ಎಂಬ ಧರ್ಮ್ಯವಾದ ಮಾತನ್ನು ಶಕುಂತಲೆಯು ದುಷ್ಯಂತನಿಗೆ ಹೇಳುವಳು. "ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಕ್ಷತಿಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಆಳುವವನೇ ಕ್ಷತ್ರಿಯ"ನೆಂಬುದಾಗಿ ಸತ್ಯದ ಮೌಲಿಕಾರ್ಥವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಶ್ರೀರಂಗಮಹಾಗುರುಗಳು ನುಡಿದಿರುವರು.

ಮಾತು ಸತ್ಯಕ್ಕಾಗಿ – ಎಂದು ಹೇಳಿದಂತೆ, ರಘುವಂಶದ ಅರಸರ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಕವಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅದು, ಅವರು ವಿಜಿಗೀಷುಗಳಾಗಿದ್ದುದಾದರೂ ಯಶಸ್ಸಿಗಾಗಿ [ಅಷ್ಟೆ] - ಎಂಬುದು. ಹಾಗೆಂದರೇನು?

ಜಿಗೀಷುವೆಂದರೆ ಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವವ. ವಿಶೇಷವಾದ ಆ ಹೆಬ್ಬಯಕೆಯುಳ್ಳವನು ವಿಜಿಗೀಷು. ಆ ಬಗೆಯ ಮಹಾಕಾಂಕ್ಷೆಯುಳ್ಳವರು ಎಷ್ಟೋ ವೇಳೆ ದೌಷ್ಟ್ಯದಿಂದಲೂ ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದಲೂ ವರ್ತಿಸುವುದುಂಟು. ರಾಜ್ಯವಿಸ್ತಾರ ಎಂಬುದು ಪರಾಕ್ರಮದ ಲಕ್ಷಣವು ಹೌದಾದರೂ, ಅದು ದೌರ್ಜನ್ಯಪ್ರೇರಿತವಾಗಬಾರದು: ಸೋತವರನ್ನು ಹಂಗಿಸಿ ಭಂಗಿಸಿ ಮೆಟ್ಟಿ ಅಣಕವಾಡಿ ಕೆಡವಿ ಕೆರಳಿಸಿ ಕೊರಗಿಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯದಾಗಬಾರದು.

ಸೋತವನು ಸಾಮಂತನಂತಾದರೆ ಸಾಕು; ಅವನಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಸೊಕ್ಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಬಹುದೇ ವಿನಾ, ಅವನಿಗೆ ಅವಮಾನಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಸಂತೋಷ ಕಾಣುವ ರುಚಿಯಿರಬಾರದು. ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬೇಕು, ತನ್ನ ಜಿಗೀಷುತೆ. ಈ ಬಗೆಯ ನಡೆಯಿಂದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನೂ ಮಿತ್ರರನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ರಾಜನಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವು ಅವಶ್ಯ.

ಅಂತೆಯೇ ಲೂಟಿಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಲಂಪಟತನದ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೂ ಅದಾಗಬಾರದು. ಮುಘಲ್ ದೊರೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದುದಿದನ್ನೇ; ಕ್ರೌರ್ಯದಿಂದ ಅವರು ಸಾಧಿಸಿದುದನ್ನೇ, ವಕ್ರಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಾಧಿಸಿದವರು ಕ್ರೈ ಸ್ತದೊರೆಗಳು -ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲೂ ಇತರ ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಅವರುಗಳು ನಡೆದುಕೊಂಡ ಬಗೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಇತಿಹಾಸಗ್ರಂಥಗಳು ಸಾರುವುವು.

ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಕೀರ್ತಿಯು ಯಶಸ್ಸೆನಿಸುವುದು. ಅಧರ್ಮದಿಂದಾದುದು ಅ(ಪ)ಯಶಸ್ಸು. ಎಂದೇ ರಘುವಂಶದ ಅರಸರು ಯಶಸೇ ವಿಜಿಗೀಷೂಣಾಂ ಆಗಿದ್ದವರು.

ರಘುರಾಜರ ವಾಕ್ಪ್ರವೃತ್ತಿ-ಶೌರ್ಯವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಕವಿಯು, ಮತ್ತೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವೂ, ಮತ್ತೂ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯೂ ಆದ ಅವರ ಕಾಮದ ಸೀಮೆಯನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರಿಸುತ್ತಾನೆ. "ಪ್ರಜಾರ್ಥವಾಗಿಯಷ್ಟೆ ಅವರು ಗಾರ್ಹಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದುದು" – ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ.

'ಪ್ರಜಾ' ಎನ್ನುವ ಪದಕ್ಕೆ ಸಂತಾನವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. (ಈ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ'ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು ನಾಳೆಯ ಪ್ರಜೆಗಳು' ಎಂಬ ಪ್ರಯೋಗದ ಸಾಧುತ್ವವು ಚಿಂತ್ಯವೇ ಆಗಬಹುದು).

ಅರ್ಥದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ರಘುರಾಜರ ವರ್ತನೆಯು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದಾಗಿತ್ತೋ, ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಕಾಮದ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ. ಒಂದೇ ಶ್ಲೋಕದ ಪ್ರಥಮಪಾದ-ಚರಮಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಅರಸರ ಅರ್ಥ-ಕಾಮಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಮನಃಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕವಿಯು ತೋರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಹಾಗೆಂದರೇನೆಂಬುದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡಬಹುದು.

ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಕಾಮಾಭಿಲಾಷೆಯು ಯಾರಿಗುದಿಸದು? ಇನ್ನು ಯೌವನ, ಧನರಾಶಿ, ಪ್ರಭುತ್ವ - ಇವುಗಳೆಲ್ಲ ಒಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗ ಭೋಗಾಭಿಲಾಷೆಯು ತೀವ್ರವಾಗುವಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾಮವೆಂಬುದು ಯೋಗವೂ ಆಗಬಹುದು, ರೋಗವೂ ಆಗಬಹುದು. ಅದೊಂದು ಅದಮ್ಯಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿಹೋದಾಗ ಲಂಪಟತನಕ್ಕೆ ದಾರಿಯಾಗುವುದು. ಎಷ್ಟಾದರೂ, ಇಷ್ಟು ಸಿಕ್ಕರೆ ಮತ್ತಷ್ಟನ್ನು ಬಯಸುವುದಕ್ಕೆ ಇಂಬುಕೊಡುವಂತಹುದು, ಕಾಮವೆಂಬುದು. ಭೋಗಶಕ್ತಿ-ಭೋಗ್ಯಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಭಾಗ್ಯಕ್ಕೆ ಭಾಜನನಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಭೋಗಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾದರೂ ಭೋರ್ಗರೆಯುವಂತಹುದೇ ಸರಿ!

ರಘುರಾಜರಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಇದ್ದರೂ ಅದು ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಸಂತಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವರು ಗೃಹಮೇಧಿಗಳಾದರು. ಗೃಹಮೇಧಿಯೆಂದರೆ ಗೃಹಸ್ಥ. ಗೃಹಶಬ್ದವು ಪತ್ನೀವಾಚಕ; ಮೇಧಿಯೆಂಬುದು ಸಂಗಮವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ ದಂಪತಿಗಳು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಂತಾನಾರ್ಥವಾಗಿ – ಎಂಬುದು ಕವಿಯ ಆಶಯ.

ಸೂಚನೆ : 06/07/2022 ರಂದು ಈ ಲೇಖನ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಬೋಧಿವೃಕ್ಷ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Thursday, August 4, 2022

ஶ்ரீகுருவின் கண்ணோட்டம் – 19 இவர்களுக்கு ஏன் பீடமும் நமஸ்காரமும் ? (Ivargalukku en pitamum, pranaamamum)

மூலம்:  திரு. வரததேசிகாசார்யார்

தமிழாக்கம் : திருமதி வனஜா

மின்னஞ்சல் : (lekhana@ayvm.in)



         ஆன்மீக பெரியோரையும் மகான்களையும் நாம் உயர்ந்த இருக்கையில் அமரச்செய்து  வணங்கி  உபதேசம் பெறுகிறோம். இப்பழக்கத்தை சிலர் இவ்வாறு மறுக்கின்றனர்.    

      1. ஆன்மீக பெரியோருக்கு நம்மைவிட அதிகமான விஷயங்கள் தெரிந்திருக்கலாம். ஞானிகளாகவும் இருக்கலாம்.  எனினும் அவர்களும் நம்போன்ற மானிடர்தானே? குத்தினால் அவர்கள் உடலிலிருந்து வெளிவருவதும் உதிரம் தானே? பாலல்லவே? 


          அவர்கள் தம் சீடர்களுடன் நட்புடன் பழகி தாங்கள் அறிந்தவற்றை பகிர்தல் வேண்டும். தான் பெரியவனென்ற அகந்தையை துறந்து சீடர்களுடன் சமமான இருக்கையில் அமர வேண்டும். இவர்களுக்கு  சீடர்களை விட உயரமான இருக்கை ஏன்? என்பது முதல் கேள்வி.     

     2. அனைவரிலும் பெரியவன் இறைவன் அல்லவா? அவனை  மட்டும் வணங்குவோம்.  பெரியவர்களை ஏன் வணங்க வேண்டும்? என்பது இரண்டாவது கேள்வி.   

           

          இவற்றில் முதல் மறுப்பு மிகவும் சாதாரணமானது. அமர்வதற்கு நிறைய இருக்கைகள் இல்லாத பொழுது ஆசார்யனும் சீடர்களுடன்  வெளிப்பார்வையில் சமமான இருக்கையில் அமரக்கூடும். ஆயின் உண்மையில் அவர் எல்லோரையும்விட  உயர்ந்த ஞானஇருக்கையிலேயே அமர்ந்திருக்கிறார். ஞானம் அனைத்திலும் சிறப்பானதால் அதனை ப்ரதிபலிக்கும் ஆசார்யருக்கும் உயர்ந்த இருக்கையை அளிப்பதே சரியாகும்.  அதுவே ஆசார்யர் சீடர் இருவருக்குமே மதிப்பளிக்கும். சிறப்பான மெய்யறிவு, அதனை அடைய வேண்டுமென்ற தூய்மையான மனம் இவையிரண்டிற்கும்  தகுதியான இருக்கை அளித்து  கௌரவிக்க வேண்டும். ஞானமுள்ளவனுடைய  தகுதி ஞானமற்றவனுடைய  தகுதியைவிட  உண்மையிலேயே மேலானது. ஆசார்யன் இறைவனின் வடிவே ஆகின்றான் என்று ஸ்ரீசங்கர பகவத்பாதர் கூறுகின்றார். வயது, அனுபவங்களில் முதிர்ந்தவர்களுக்கும் கூட மேலான இருக்கையே அளித்தல் வேண்டும்.


      இரண்டாவது மறுப்பிற்கு  சிறிது ஆய்வு தேவைபடுகிறது. இறைவன் எல்லோரையும்விட உயர்ந்தவன். எல்லா ஆசார்யர்களுக்ககும் மூத்த ஆசார்யன் என்பதில் ஐயமில்லை.


           ஆயின் அத்துணை சிறப்பான  இடத்திற்கு தம் வணக்கத்தை செலுத்தும் தகுதி இல்லாதவர்கள் தாமே நேரடியாக அர்ப்பணித்தால் அது தன் இலக்கை அடைவதில்லை.  ஆசார்யனுக்கு அர்ப்பணித்தால் அவர் அதனை இறைவனிடம் சேர்த்து அவனுடைய அருள்ஆசியை சீடன்பால் பெருகவைக்கிறார். எனவே பாமர மக்களுக்கு இத்தகையதோர்  நடுவர் தேவை.


         வணக்கத்தை  நேரடியாக இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்க வல்லவர்கள் அரிது. அத்தகையவர்களுக்கு இடையில் ஒருவரும் தேவையில்லை. ஆயினும் அவர்கள் இறைவன் எல்லோருள்ளும் உறைந்திருப்பதை உணர்ந்து பெரியோரையும் மெய்யடியார்களையும் வணங்கி  உலக வழக்கத்தை காப்பாற்றுகிறார்கள். வணங்குவது உள்உறையும் கோவிந்தனையன்றி மனிதனையல்ல.