Showing posts with label author_narasimhabhat. Show all posts
Showing posts with label author_narasimhabhat. Show all posts

Monday, January 6, 2025

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 119 (Yaksha prashne 119)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)



ಪ್ರಶ್ನೆ –  119 ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಧನಿಕ ಯಾರು?

ಉತ್ತರ - ಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಅಪ್ರಿಯ, ಸುಖ ಮತ್ತು ದುಃಖ, ಅತೀತ ಮತ್ತು ಅನಾಗತ ಇವು ಯಾರಿಗೆ ಒಂದಾಗಿರುತ್ತವೆಯೋ ಅವನೇ ನಿಜಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಧನಿಕನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಈ  ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತ ಯಾರು? ಎಂಬುದಾಗಿ ಯಕ್ಷನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಾರು ಶ್ರೀಮಂತ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ 'ತನಗೆ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು, ಮರಿಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ತಲೆತಲಾಂತರ ಕೂತು ತಿನ್ನುವಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡವನು' ಎಂದು ಹೇಳುವುದುಂಟು. "ಸರ್ವೇ ಗುಣಾಃ ಕಾಂಚನಮಾಶ್ರಯಂತಿ" ಎಂಬ ಸುಭಾಷಿತವೂ ಶ್ರೀಮಂತನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಅವಗುಣಗಳನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕುವುದೆಂದರೆ ಇದೇ ದುಡ್ಡು ಎಂಬ ದ್ರವ್ಯ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ದುಡ್ಡಿನಿಂದ ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆದು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬಹುದು; ತನಗೆ ಬೇಕಾದವರನ್ನು ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಹಣವಿದ್ದರೆ ಅಧಿಕಾರ, ಹಣವಿದ್ದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೇವರನ್ನೂ (ದೇವಾಲಯ) ದರ್ಶನ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಣದ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಇದೇ ಸಂತೋಷದಾಯಕ ಮತ್ತು ಸುಖಜನಕ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಇಂತಿದೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮರಾಜನ ಉತ್ತರ ಇದಕ್ಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಅಪ್ರಿಯ, ಸುಖ ಮತ್ತು ದುಃಖ, ಭೂತ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯ ಯಾರಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವನೇ ಶ್ರೀಮಂತ ಎಂಬ ಉತ್ತರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? 

ಭಗವಂತನು ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಅನೇಕ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಆ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲ ಜೀವಕ್ಕೂ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದವುಗಳು; ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಬೇಡವಾಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯವಾಗಬಹುದು. ಅಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಸುಖವಾದ ವಿಷಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅದು ದುಃಖಕರವಾಗಬಹುದು. ಹೀಗೆ ಈ ಪ್ರಪಂಚವು ಇಷ್ಟು ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯಾಗಿಯೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿಯೂ ಇರುವುದರಿಂದ ಇಂತಹ ವಿಚಿತ್ರ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬ ಪುರುಷ ಹೇಗೆ ತಾನೇ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಖೀ ಅಂದರೆ ಯಾರು? ಅಥವಾ ನಿಜವಾಗಿ ಶ್ರೀಮಂತ ಅಂದರೆ ಯಾರು? ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರೆ ಅವನನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತ ಎನ್ನಲಾಗದು. ಆದರೆ ಇರುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಪಡುವವರನ್ನೇ ಶ್ರೀಮಂತ ಎನ್ನಬೇಕು. ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶ್ರೀಮಂತ. ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸುಭಾಷಿತ ಹೀಗಿದೆ. ಕೆಲವರು ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸಂತೋಷಪಡಬಹುದು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಾರುವಸ್ತ್ರದಿಂದಲೇ ಸಮಾಧಾನಪಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಅನುಭವಿಸುವ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಭೇದವಿಲ್ಲ. ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿನ ವಸ್ತು ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಮನಸ್ಸೇ ಕಾರಣ. ಮನಸ್ಸೊಂದು ತೃಪ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಬಡವ ಎಂಬ ಭೇದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಮನಸ್ಸು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಟ್ಟರೆ ಆತ ಬಾಹ್ಯವಾದ ಹಣದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದರಿದ್ರನಾದರೂ ಶ್ರೀಮಂತನೇ. ತೃಪ್ತಿಪಡದಿದ್ದರೆ ಹಣ ಇದ್ದರೂ ಶ್ರೀಮಂತನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸುಖದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಿಯ ಅಪ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿ, ಜಯ ಅಪಜಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸಮನಾಗಿರುವವನು ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತ ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದ ಆಶಯವಾಗಿದೆ

ಸೂಚನೆ : 05/1/2025 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Sunday, December 29, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 118 (Yaksha prashne 118)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)

ಪ್ರಶ್ನೆ –  118 ಪುರುಷನೆಂದರೆ ಯಾರು?

ಉತ್ತರ - ಪುಣ್ಯಕರ್ಮದ ಕಾರಣದಿಂದ ಬರುವ ಯಾವ ಯಶಸ್ಸು ಎಂಬ ಶಬ್ದವು ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಎರಡನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆಯೋ, ಆ ಯಶಸ್ಸು ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಎಲ್ಲಿಯತನಕ ಇರುತ್ತದೆಯೋ, ಅಂತಹ ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ, ಆ ಶಬ್ದದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಲಯದವರೆಗಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕಾಲಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನೇ 'ಪುರುಷ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.  

ಪುರುಷನು ಯಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಧರ್ಮರಾಜನು ದೀರ್ಘವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಯಾರು ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೋ ಅವನನ್ನು ಜನರು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ಜನರ ಮಾತು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮನೆಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬನಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಯಶೋಗಾಥೆಯು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಜನರಿಗೆ ಪಸರಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಿಹ ಅತಿವಿಶಿಷ್ಟವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜನಸಮೂಹವು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಯಶೋಗಾಥೆಯು ಪಸರಿಸಿ ಪಸರಿಸಿ ಕೇವಲ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ವ್ಯಾಪಿಸದು; ಅದು ಅಂತರಿಂಕ್ಷ ಅಲ್ಲ, ಸಪ್ತ ಊರ್ಧ್ವಲೋಕಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಯಶೋಗಾಥೆಯ ಶಬ್ದವು ಭೂಮಿ ಅಂತರಿಕ್ಷ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದರ್ಥ. 

ಈ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಾರ್ಮಿಕವಾದ ವಿಷಯ ಅಡಗಿದೆ; ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾದ ಅಂಶವೂ ಸೇರಿದೆ. ಶಬ್ದವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಆಕಾಶದ ಗುಣವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವೆಂಬ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಶಬ್ದವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಶಬ್ದವನ್ನು ಆಕಾಶಗುಣ ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು ಆಕಾಶ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಶಬ್ದವು ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ತಾತ್ಪರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆಕಾಶವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಿಲ್ಲೆದೇ ಅವಕಾಶವೆಂಬ ಶಬ್ದ ವ್ಯಾಪಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಅನುಕೂಲತೆ ಇರುವಡೆಯೆಲ್ಲಾ ಅಂದರೆ ಚತುರ್ದಶ ಲೋಕಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಆ ಸ್ಥಳಗಳೆಲ್ಲೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಈ ಶಬ್ದಕ್ಕಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಯಶಸ್ಸಿನ ಕಥನವು ಶಬ್ದರೂಪವನ್ನು ತಾಳುತ್ತದೆ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಆ ಶಬ್ದವು ಭೂಮಿ ಅಂತರಿಕ್ಷ ದ್ಯುಲೋಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕೊಂಡಾಡದೆ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಆ ಪುರುಷನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವ - ಆದರವಷ್ಟೇ. 

ಶಬ್ದದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಲಯದವರೆಗಿನ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಘಟಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಆ ಕಾಲಮಾನಕ್ಕೆ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಪುರುಷನ ಸಂಬಂಧವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅವನನ್ನೇ ನಿಜವಾಗಲೂ ಪುರುಷ ಎನ್ನಬೇಕು ಎಂದು ಧರ್ಮರಾಜನು ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಶಬ್ದದ ಉತ್ಪತಿ ವಿನಾಶದ ಕಾಲವು ಅಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕವಲ್ಲ; ಅದು ಅಗಣಿತಕಾಲವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ಕುರುಹು ಎಂಬ ಅರ್ಥ ಇದರಿಂದ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಶಬ್ದವು ಕ್ಷಣಿಕವಾದುದು. ಅದು ಮೂರು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಇರುವ ಸ್ವಭಾವ ಉಳ್ಳದ್ದು ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಶಬ್ದವು ನಿತ್ಯವಾದುದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಯಾವ ಶಬ್ದವಿರುತ್ತದೆಯೋ ಅದಕ್ಕೆ ನಾಶ ಎಂಬುದೂ ಅಷ್ಟೇ ನಿಶ್ಚಿತ. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಶಬ್ದವು ಶಬ್ದದಿಂದ ಶಬ್ದವು ಉಂಟಾಗಿ ಸಮುದ್ರದ ತೆರೆಯಂತೆ ಇರುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಹೇಳುವಂತಹದ್ದು. ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಯಶಸ್ಸು ಎಂಬ ಶಬ್ದತರಂಗವು ಪುರುಷನ ಕಾಲಮಾನವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಪುರುಷನ ಮಾನ ಎಷ್ಟು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಮಾನ? ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀರಂಗ ಮಹಾಗುರುವು ಹೇಳುವಂತೆ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವಮಾನವೆಂದರೆ ಆತ್ಮವು ಜೀವಭಾವವನ್ನು ತಳೆದು ಜೀವನವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ಮಾಡಿ ಜೀವಭಾವವನ್ನು ಕಳೆಯುವ ಕಾಲವೇ ಜೀವನ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ಜೀವಿಯನ್ನೇ ಪುರುಷ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು.    

ಸೂಚನೆ : 29/12/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Thursday, December 19, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 117 (Yaksha prashne 117)

 

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)




ಪ್ರಶ್ನೆ –  116 ಯಾವುದು ಮಾರ್ಗ?

ಉತ್ತರ - ತರ್ಕ ನಿಲ್ಲದು, ವೇದಗಳು ಹಲವು, ಋಷಿಗಳು ಅನೇಕರು; ಹಾಗಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಅವರ ಮಾತೂ ಪ್ರಮಾಣವಲ್ಲ, ಧರ್ಮದ ಮರ್ಮವು ತಿಳಿಯಲು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ, ಶಿಷ್ಟರು ನಡೇದದ್ದೇ ದಾರಿ.

ಧರ್ಮ ಎಂದರೇನು? ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮವು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅದು ಗೋಚರಿಸದು. ಹಾಗಾದರೆ ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಯಾವುದು ಪ್ರಮಾಣ? ಯಾವುದು ಮಾರ್ಗ? ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಧಿಕರಿಸಿ ಯಕ್ಷನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಧರ್ಮಜನ ಉತ್ತರ ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮವು ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರ ಮಂಥನಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕುವುದಲ್ಲ; ವೇದಗಳು ನಾಲ್ಕು ಇರಬಹುದು; ಆದರೆ ಈ ವೇದಗಳಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಧರ್ಮವನ್ನು - ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಿಳುಹಿಸಲು ಅನೇಕ ಸ್ಮೃತಿಗ್ರಂಥಗಳು ಬಂದಿವೆ, ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಗ್ರಂಥಗಳು ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಣೀತವಾಗಿವೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಣೀತವಾದ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಈ ಧರ್ಮದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಂದರೆ ಶಿಷ್ಟರು - ಮಹಾಜನರು - ಋಷಿಜನರು ಅಥವಾ ವೇದ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಪುರಾಣ ಪುಣ್ಯ, ಜನ್ಮ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ  ಆಸ್ತಿಕ್ಯಬುದ್ಧಿ ಇರುವ ಯಾವ ಮಹಾಪುರುಷರು ಇರುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಯಾವುದನ್ನು ಆಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅದನ್ನೇ 'ಧರ್ಮಮಾರ್ಗ' ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಉತ್ತರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಯಾವುದು? ಎಂದರೆ "ಆಚಾರವೇ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗ" ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾದ ವಿಶೇಷ ಅಂಶವಾಗಿದೆ.

 ಧರ್ಮದ ತತ್ತ್ವವು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದದ್ದು, ಆದರೂ ಅದು ತಿಳಿಯಲೇಬೇಕಾದುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನರಿಯುವ ಸಾಧನವು ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಾಧನ ಯಾವುದೆಂದರೆ ಅದನ್ನೇ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದರ ಅನುಸಂಧಾನ ಅಗತ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿದು ಧರ್ಮದ ಬಗೆಗಿನ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದರದರ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಧರ್ಮ ಎಂದು ಕರೆದು, ಅಂತಹ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಯಾವ ಆಚರಣೆ ಇದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಕೂಡ ಧರ್ಮ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಇದರ ಚರಿತಾರ್ಥವಾಗಿದೆ. ವೇದಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ ಅಂತೆಯೇ ತಪ್ಪಸಿನಿಂದ ಋಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ಸ್ಮೃತಿಗಳು,  ಸದಾಚಾರ, ತನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು, ಸತ್ಕಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ ಆಶೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಜ್ಞಾನವಿದನಾದ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬನು ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೋ ಅದನ್ನು ಧರ್ಮಮಾರ್ಗ ಅಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಯಾವುದರಿಂದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಧರ್ಮ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. 

ಸೂಚನೆ : 08/12/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Tuesday, December 17, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 118 (Yaksha prashne 118)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)

ಪ್ರಶ್ನೆ –  116 ಯಾವುದು ಮಾರ್ಗ?

ಉತ್ತರ - ತರ್ಕ ನಿಲ್ಲದು, ವೇದಗಳು ಹಲವು, ಋಷಿಗಳು ಅನೇಕರು; ಹಾಗಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಅವರ ಮಾತೂ ಪ್ರಮಾಣವಲ್ಲ, ಧರ್ಮದ ಮರ್ಮವು ತಿಳಿಯಲು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ, ಶಿಷ್ಟರು ನಡೇದದ್ದೇ ದಾರಿ.

ಧರ್ಮ ಎಂದರೇನು? ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮವು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅದು ಗೋಚರಿಸದು. ಹಾಗಾದರೆ ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಯಾವುದು ಪ್ರಮಾಣ? ಯಾವುದು ಮಾರ್ಗ? ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಧಿಕರಿಸಿ ಯಕ್ಷನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಧರ್ಮಜನ ಉತ್ತರ ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮವು ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರ ಮಂಥನಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕುವುದಲ್ಲ; ವೇದಗಳು ನಾಲ್ಕು ಇರಬಹುದು; ಆದರೆ ಈ ವೇದಗಳಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಧರ್ಮವನ್ನು - ಧರ್ಮದ ವಿಚಾರವನ್ನು ತಿಳುಹಿಸಲು ಅನೇಕ ಸ್ಮೃತಿಗ್ರಂಥಗಳು ಬಂದಿವೆ, ಅನೇಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗ್ರಂಥಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಆದರೆ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಗ್ರಂಥಗಳು ಅನೇಕ ಋಷಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಣೀತವಾಗಿವೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಪ್ರಣೀತವಾದ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದಲೂ ಕೂಡ ಈ ಧರ್ಮದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಂದರೆ ಶಿಷ್ಟರು - ಮಹಾಜನರು - ಋಷಿಜನರು ಅಥವಾ ವೇದ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ಪುರಾಣ ಪುಣ್ಯ, ಜನ್ಮ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ  ಆಸ್ತಿಕ್ಯಬುದ್ಧಿ ಇರುವ ಯಾವ ಮಹಾಪುರುಷರು ಇರುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಯಾವುದನ್ನು ಆಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅದನ್ನೇ 'ಧರ್ಮಮಾರ್ಗ' ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಉತ್ತರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಮಾಣ ಯಾವುದು? ಎಂದರೆ "ಆಚಾರವೇ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮಾರ್ಗ" ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾದ ವಿಶೇಷ ಅಂಶವಾಗಿದೆ.

 ಧರ್ಮದ ತತ್ತ್ವವು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದದ್ದು, ಆದರೂ ಅದು ತಿಳಿಯಲೇಬೇಕಾದುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನರಿಯುವ ಸಾಧನವು ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಾಧನ ಯಾವುದೆಂದರೆ ಅದನ್ನೇ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹಿಂದಿನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಅದರ ಅನುಸಂಧಾನ ಅಗತ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿದು ಧರ್ಮದ ಬಗೆಗಿನ ಒಂದು ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದರದರ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಧರ್ಮ ಎಂದು ಕರೆದು, ಅಂತಹ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಯಾವ ಆಚರಣೆ ಇದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಕೂಡ ಧರ್ಮ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಇದರ ಚರಿತಾರ್ಥವಾಗಿದೆ. ವೇದಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ ಅಂತೆಯೇ ತಪ್ಪಸಿನಿಂದ ಋಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದ ಸ್ಮೃತಿಗಳು,  ಸದಾಚಾರ, ತನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದದ್ದು, ಸತ್ಕಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ ಆಶೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು ಎಂದು ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಜ್ಞಾನವಿದನಾದ ಒಬ್ಬನೇ ಒಬ್ಬನು ಏನನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೋ ಅದನ್ನು ಧರ್ಮಮಾರ್ಗ ಅಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಯಾವುದರಿಂದ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಧರ್ಮ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. 

ಸೂಚನೆ : 16/12/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Sunday, December 1, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 116 (Yaksha prashne 116)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)


ಪ್ರಶ್ನೆ –  115 ಯಾವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ?

ಉತ್ತರ - ಪ್ರತಿದಿನ ಭೂತಕೋಟಿಗಳು ಯಮನಿಲಯವನ್ನು ಸೇರಿತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ  ಉಳಿದ ಕೆಲವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೇ ನಿಜವಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ.

ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಸಂಗತಿ ಏನು? ಎಂಬುದಾಗಿ ಯಕ್ಷನು ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಜನ ಉತ್ತರ ಬಹಳ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿ ಪಶು ಪಕ್ಷಿಗಳು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತವೆ. ಅವು ಯಮಾಲಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಕೂಡ ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಸಾಯಲೇಬೇಕು. ಯಮಮಂದಿರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲೇಬೇಕು. ಈ ಭೂಮಿಗೆ ಬಂದವರು ಯಾರೂ ಶಾಶ್ವತರಲ್ಲ; ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ 'ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ; ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ' ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ವರ್ತನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇನ್ನೇನು! ಎಂಬುದಾಗಿ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಇಷ್ಟು - ಯಾವನೂ ಕೂಡ ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತನಲ್ಲ; ಆದರೆ ತಾನು ಶಾಶ್ವತ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಇರುತ್ತಾನಲ್ಲ; ಇದೇ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ.

ಒಬ್ಬ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ, ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಒಬ್ಬ ರಾಜ್ಯದ ಅಥವಾ ದೇಶದ ಚುಕ್ಕಾಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ಇದೇ ನನ್ನ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸ್ಥಾನ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಹೀಗೆ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಅಳಿಸಲಾಗದ ಅವಕಾಶ, ಮಣೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಿಂಹಾಸನ ಎಂಬುದಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ಅಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರಿಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ನಿಜ, ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಜನರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದರೂ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದರೂ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ದಿನ ಹೋಗಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅಷ್ಟೇ ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ವಿಷಯ. ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದು ಎಂಬುದೇ ಅತ್ಯಂತ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಸಂಗತಿ. ಭೋಜ ಎಂಬ ಮಹಾರಾಜನ ಕಥೆ, ಭೋಜನಿಗೆ ಮುಂಜ ಎಂಬ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಇದ್ದ. ಭೋಜನ ತಂದೆ ಮರಣವಾದ ಅನಂತರದಲ್ಲಿ ಈ ಬಾಲಕನಾದ ಭೋಜನು 56 ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳ್ವಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ದೈವಜ್ಞರ ಮುಖಾಂತರ ಮುಂಜನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಭೋಜನನ್ನು ಸಾಯಿಸಿದರೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತಾನೇ ರಾಜನಾಗಿ ಉಳಿಯಬಹುದು ಎಂಬುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿ ಆತ ರಾಜನಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ವಿಧಿಯು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ನೋಡಬಹುದು. ಸಾಯಿಸಲು ಕರೆದುಕೊಂಡ ಹೋದಾಗ ಭೋಜನು ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಒಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೇ! ಮುಂಜನೆ! ಮಾಂಧಾತ ಧರ್ಮರಾಜ ಶ್ರೀರಾಮನಂತಹ ಅನೇಕ ಸಾಮ್ರಾಟರು ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದರು; ಆದರೆ ಯಾರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೂ ಈ ಭೂಮಿ ಹೋಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ ನೀನು ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಈ ಭೂಮಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುವೆಯಾ? ಎಂಬುದಾಗಿ. ಮುಂದೆ ಭೋಜನ ವಧೆಯಾಗದೆ ಅವನೇ ರಾಜನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಸಂಪತ್ತಾಗಲಿ ಭೂಮಿಯಾಗಲಿ ಅಧಿಕಾರವಾಗಲಿ ಯಾವುದೂ ಕೂಡ ಸತ್ತಮೇಲೆ ಅವರ ಜೊತೆಗೇ ಹೋಗಲಾರದು. ಇರುವಷ್ಟು ದಿನ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬಂತಹ ತ್ಯಾಗ ಮನೋಭಾವನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದ ತಾತ್ಪರ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಸೂಚನೆ : 01/12/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.  

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 116 (Yaksha prashne 116)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)

ಪ್ರಶ್ನೆ –  114 ಆನಂದಿಸುವವನು ಯಾರು?

ಉತ್ತರ - ಹಗಲಿನ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೆ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಯಾವನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ

ಯಕ್ಷನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಧರ್ಮರಾಜನ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಊಟದ ವಿಷಯವಿದೆ, ಊಟವನ್ನು ಯಾವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ಇದೆ, ಯಾವ ರೀತಿಯಾದ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ, ಊಟವು ಆನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಾಧನ ಎಂಬ ವಿಷಯವೂ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ. "ಆನಂದಿಸುವವನು ಯಾರು?" ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಗಲಿನ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೇ ಮಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಉತ್ತರ. 

ಒಂದು ದಿನದ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗೆ ಒಂದರಂತೆ ಹದಿನೈದು ಮುಹೂರ್ತಗಳು ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಜ್ಯೌತಿಷಶಾಸ್ತ್ರ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಹಗಲು ಹನ್ನೆರಡು ತಾಸು ಎಂಬುದಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆಗ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೇ ಮುಹೂರ್ತವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದು ಹನ್ನೊಂದರಿಂದ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಮಾತ್ರ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ (ಮಿತವಾಗಿ) ಊಟಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿ ಆಯುರ್ವೇದಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ - ಅಂದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಂದು ಊಟ, ಸಂಜೆಯ ಒಂದು ಊಟ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಗಲಿನ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೇ ಮುಹೂರ್ತವನ್ನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಮುಹೂರ್ತ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆಯಿಂದಲೇ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದೆ. 

ಯಾರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಶುಚಿಯು ರುಚಿಯೂ ಆಗಿರುವ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಬೇರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿದರೆ ಇದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದರ್ಥ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಾತು ಕೂಡ ಇದೆ 'ಪರಾನ್ನಂ ಪ್ರಾಣಸಂಕಟಂ' ಎಂಬುದಾಗಿ. ಯಾರು ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಊಟವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನರಕಭಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ. ಈ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಪಾಕ ಎಂಬ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಅಂದರೆ ತನ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಪಾಕವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿ. ಅಂದರೆ ತನ್ನ ಮಡದಿ ಅಥವಾ ತಾಯಿ ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ರುಚಿ ಶುಚಿ ಮಾತ್ರವಿರದೆ, ಪ್ರೀತಿಯೂ ಸೇರಿರುವುದರಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗದು. ಆನಂದವು ಅನ್ನದಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಸಾರುತ್ತವೆ. ಇದು ಅನುಭವ ಸಿದ್ಧವೂ ಹೌದು. ಅನ್ನವನ್ನು ಊಟ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗದು! ಆದ್ದರಿಂದ ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಎಂತಹ ಅನ್ನವನ್ನು? ಯಾವಾಗ? ಎಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು? ಎಂಬುದನ್ನು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ವಿವರಿದ್ದಾನೆ ಧರ್ಮರಾಜ.

ಸೂಚನೆ : 01/12/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.   

Sunday, November 24, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 115 (Yaksha prashne 115)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)



ಪ್ರಶ್ನೆ –  114 ಆನಂದಿಸುವವನು ಯಾರು?

ಉತ್ತರ - ಹಗಲಿನ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೆ ಮುಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ಯಾವನು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ

ಯಕ್ಷನು ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಧರ್ಮರಾಜನ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಉತ್ತರ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಊಟದ ವಿಷಯವಿದೆ, ಊಟವನ್ನು ಯಾವ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ಇದೆ, ಯಾವ ರೀತಿಯಾದ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಅವನು ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ, ಊಟವು ಆನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಾಧನ ಎಂಬ ವಿಷಯವೂ ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ. "ಆನಂದಿಸುವವನು ಯಾರು?" ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹಗಲಿನ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೇ ಮಹೂರ್ತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಉತ್ತರ. 

ಒಂದು ದಿನದ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಗಂಟೆಗೆ ಒಂದರಂತೆ ಹದಿನೈದು ಮುಹೂರ್ತಗಳು ಇರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಜ್ಯೌತಿಷಶಾಸ್ತ್ರ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಹಗಲು ಹನ್ನೆರಡು ತಾಸು ಎಂಬುದಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಆಗ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೇ ಮುಹೂರ್ತವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅದು ಹನ್ನೊಂದರಿಂದ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹೊತ್ತು ಮಾತ್ರ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಥವಾ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ (ಮಿತವಾಗಿ) ಊಟಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿ ಆಯುರ್ವೇದಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ - ಅಂದರೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಂದು ಊಟ, ಸಂಜೆಯ ಒಂದು ಊಟ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಗಲಿನ ಐದು ಅಥವಾ ಆರನೇ ಮುಹೂರ್ತವನ್ನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಮುಹೂರ್ತ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅಡಿಗೆಯಿಂದಲೇ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದೆ. 

ಯಾರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ ಅವನು ಅತ್ಯಂತ ಶುಚಿಯು ರುಚಿಯೂ ಆಗಿರುವ ಊಟವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಬೇರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿದರೆ ಇದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದರ್ಥ. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಾತು ಕೂಡ ಇದೆ 'ಪರಾನ್ನಂ ಪ್ರಾಣಸಂಕಟಂ' ಎಂಬುದಾಗಿ. ಯಾರು ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಊಟವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ನರಕಭಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ. ಈ ಹಿಂದೆ ಸ್ವಪಾಕ ಎಂಬ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು. ಅಂದರೆ ತನ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಪಾಕವನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿ. ಅಂದರೆ ತನ್ನ ಮಡದಿ ಅಥವಾ ತಾಯಿ ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ರುಚಿ ಶುಚಿ ಮಾತ್ರವಿರದೆ, ಪ್ರೀತಿಯೂ ಸೇರಿರುವುದರಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಲಾಗದು. ಆನಂದವು ಅನ್ನದಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳು ಸಾರುತ್ತವೆ. ಇದು ಅನುಭವ ಸಿದ್ಧವೂ ಹೌದು. ಅನ್ನವನ್ನು ಊಟ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾರಿಗೆ ತಾನೆ ತೃಪ್ತಿ ಸಿಗದು! ಆದ್ದರಿಂದ ಆನಂದಕ್ಕಾಗಿ ಎಂತಹ ಅನ್ನವನ್ನು? ಯಾವಾಗ? ಎಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು? ಎಂಬುದನ್ನು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ವಿವರಿದ್ದಾನೆ ಧರ್ಮರಾಜ

ಸೂಚನೆ : 24/11/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Monday, November 18, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 114 (Yaksha prashne 114)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)


ಪ್ರಶ್ನೆ –  113 ಧರ್ಮರತನಾದವನಿಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ?

ಉತ್ತರ - ಒಳ್ಳೆಯ ಗತಿ

ಇಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷನು ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. "ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿರತನಾದವನಿಗೆ - ಆಸಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಧರ್ಮಚರಣೆಯನ್ನು ಸದಾ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ ಏನು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ?" ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ 'ಒಳ್ಳೆಯ ಗತಿ - ಸದ್ಗತಿ' ಎಂಬುದಾಗಿ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಗತಿ ಎಂದರೇನು? ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಧರ್ಮವು ಹೇಗೆ ಸಹಕಾರಿ ಆಗುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದನ್ನು.


ಈ ಹಿಂದಿನ ಅನೇಕ ಲೇಖನಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವು 'ಧರ್ಮ' ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ 'ರಿಲಿಜನ್' ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪದವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು 'ಮತ' ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮತ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಪದ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. "ಧರ್ಮ ಎಂದರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಂಡೀಶನ್ನಪ್ಪ" ಎಂದು ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅದರದರ ಸಹಜವಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರಂಗ ಮಹಾಗುರುಗಳು ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂದರೆ ಆ ಆ ವಸ್ತುವಿನ ಯಾವ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವಿದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ ಧರ್ಮ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಹಜಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಕೂಡ ಧರ್ಮ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆದು, ಅದನ್ನು ಆಚರಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಧರ್ಮವು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇದರ ತಾತ್ಪರ್ಯ. ಒಳ್ಳೆಯ ಗತಿ ಎಂದರೆ ಅಂತಹ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅದರ ಸಹಜಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಆ ಕಂಡೀಶನ್ ಅನ್ನು ಉಳಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಗತಿ - ನಡೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಅರ್ಥ. ಮನುಷ್ಯನು ಒಳ್ಳೆಯ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದು. ಆತ ಯಾವ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದರೆ ಮೋಕ್ಷದ ಕಡೆ ಅಥವಾ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಇದಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ತನ್ನ ಜೀವನದ ನಡೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಒಳ್ಳೆಯ ನಡೆ 'ಸದ್ಗತಿ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಸದ್ಗತಿ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ನಾವಿಂದು ಕೇವಲ ಮರಣ ಎಂಬುದಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸುತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಸತ್ತಿನ ಅಂದರೆ ಯಾವುದು ನಿತ್ಯವೂ ಶಾಶ್ವತವೂ ಆದ ವಸ್ತುವಿದೆಯೋ ಆ ಕಡೆ ನಮ್ಮ ನಡೆ ಇದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸದ್ಗತಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಲೇಬೇಕಾದ ಯಾವ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದ ಉಂಟೋ ಅದನ್ನೇ 'ಸತ್' ಎಂದು ಕರೆದು, ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಯಾವೆಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳಿವೆಯೋ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸದಾಚಾರ ಎಂದು ಕರೆದು, ಅವೆಲ್ಲವೂ ಗತಿಗೆ ಸಾಧನವಾವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನೇ ಕುಸುಮಾಂಜಲಿ ಎಂಬ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಉದಯನಾಚಾರ್ಯರು "ತಪೋ-ಜ್ಞಾನ-ಯಜ್ಞ-ದಾನಾತ್ಮಕಚತುಷ್ಪಾದ್ ಧರ್ಮ" ಎಂದು ಇವೇ ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.  ಪುಣ್ಯ, ಸುಕೃತ, ಶ್ರೇಯಸ್ಸು, ನ್ಯಾಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಅರ್ಥಗಳೂ ಇವೆ. ಅಂದರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸದ್ಗತಿಗೆ ಸಾಧನಗಳು ಎಂದರ್ಥ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಹಿಂಸೆಯನ್ನು 'ಅಹಿಂಸಾ ಪರಮೋ ಧರ್ಮಃ' ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಧರ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಿಂದ ಸದ್ಗತಿಯು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಈ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದ ಸಾರವಾಗಿದೆ. 

ಸೂಚನೆ : 17/11/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Monday, November 11, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 113 (Yaksha prashne 113)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)

ಪ್ರಶ್ನೆ –  112 ಮಿತ್ರರನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನಿಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ?

ಉತ್ತರ - ಸುಖ

ಮಿತ್ರನನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಏನು ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದು ಯಕ್ಷನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಧರ್ಮಜನ ಉತ್ತರ 'ಸುಖ' ಎಂಬುದು. ಅಂದರೆ ಸುಖ ಬೇಕು ಎಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯಮಾತ್ರನಿಗಲ್ಲ ಇದು. ಪ್ರಾಣಿ, ಪಶು, ಪಕ್ಷಿ ಸಸ್ಯ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅತಿಶಯವಾಗಿ ಚೈತನ್ಯ ಇರುವ ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುವ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸುಖ ಎಂಬುದು ವಿಶೇಷ. ಕೇವಲ ಬಾಹ್ಯವಾದ ಸುಖ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಆಂತರಂಗಿಕಸುಖವನ್ನು ಕೂಡ  ಮನುಷ್ಯಮಾತ್ರನೇ  ಪಡೆಯಬಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯ ಈ ಆತ್ಯಂತಿಕಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ಅವನ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಸುಖಿಸಬೇಕಾದರೆ ಯಾವುದರಿಂದ ಸುಖ ಬರುತ್ತದೆಯೋ ಅದರ ಜೊತೆ ತನ್ನ ಸಂಗವನ್ನು - ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅನಿವಾರ್ಯವೂ ಹೌದು. ಆದರೆ ನಾವಿಂದು ಯಾವುದು ಸುಖಸಾಧನ? ಯಾವುದು ದುಃಖಸಾಧನ? ಎಂಬ ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ ದುಃಖಸಾಧನವನ್ನು ಸುಖಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ಭ್ರಮಿಸಿ ಆತ್ಯಂತಿಕಸುಖದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಯಾವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಖಸಾಧನ? ಯಾವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದುಃಖಸಾಧನ? ಎಂಬ ವಿವೇಕವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಸಂಪಾದನೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಆಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಯೋಗಶಾಸ್ತ್ರವು ಸಾರುತ್ತದೆ. "ಮೈತ್ರೀ- ಕರುಣ- ಮುದಿತ- ಉಪೇಕ್ಷಣಾಂ ಸುಖ- ದುಃಖ- ಪುಣ್ಯ ಅಪುಣ್ಯ ವಿಷಯಾಣಾಂ ಭಾವನಾತಃ ಚಿತ್ತಪ್ರಸಾದನಮ್" ಅಂದರೆ ಯಾವುದು ನಮಗೆ ಸುಖವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆಯೋ ಅದರ ಜೊತೆ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅದು ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರಸನ್ನತೆಗೆ, ಸಮಾಧಾನತೆಗೆ ಅಥವಾ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾನಸಿಕ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಜೀವನ.  ಅಂದರೆ ತ್ರಿಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು ಸತ್ತ್ವಗುಣ. ಯಾವ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತ್ವಗುಣವು ಅಧಿಕವಾಗಿ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಅಂತಹ ವಸ್ತು ಅಥವಾ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಂಗದಿಂದ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಆ ಗುಣ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಿಚಾರ ಮಾಡುವುದಾದರೆ ನಮ್ಮ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಯಾವ ಅಂಶ (ವಿಟಮಿನ್) ಬೇಕಾಗಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಕೊಡುವ ಪದಾರ್ಥದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಸಹಜವೂ ಅಂತೆಯೇ ಸತ್ತ್ವಗುಣದ ಜಾಗೃತಿ ಯಾವುದರಿಂದ ಆಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅಂತಹ ವಸ್ತುವನ್ನು ಅಥವಾ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತಾ ಬಳಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನೇ 'ಸುಖಸಾಧನ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಬಹುದು. ಇಂತಹ ಸಾಧನದ ಸಂಗ ಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಯಾವ ವ್ಯಕ್ತಿವು ಇಂತಹ ಸುಖಸಾಧನವನ್ನ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ಜೀವಿತದ ಸಾಧನೆಯನ್ನ ಮಾಡಿ ಆತ್ಯಂತಿಕಸುಖವನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತಾನೋ ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಯೋಗಿ, ಜ್ಞಾನಿ, ಮಹಾತ್ಮ ಇತ್ಯಾದಿ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಇದನ್ನೇ ಶಂಕರಭಗವತ್ಪಾದರು "ನೇಯಂ ಸಜ್ಜನಸಂಗೇ ಚಿತ್ತಂ" ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಮಹಾಜನರ ಸಂಗವನ್ನು ಮಾಡುವುದೇ ಸುಖ; ಅದೇ ಆತ್ಯಂತಿಕಸುಖ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಾವು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ಸೂಚನೆ : 10
/11/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Sunday, October 27, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 112 (Yaksha prashne 112)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)


ಪ್ರಶ್ನೆ –  111 ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಿ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಏನು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ?

ಉತ್ತರ - ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ

ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ, ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ, ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಜಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆ ಕೆಲಸ ಫಲಪ್ರದವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಅತಿಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಉದ್ದಿಷ್ಟಫಲ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಬಂದಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷನು ಕರ್ಮದ ಮರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಕರ್ಮದ ಮರ್ಮವನ್ನು ಅರಿತ ಧರ್ಮರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉಚಿತವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀರಂಗ ಮಹಾಗುರುವು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಮಾತು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ - "ಕರ್ಮವನ್ನು ಮರ್ಮವರಿತು ಆಚರಿಸಬೇಕಪ್ಪ" ಎಂಬುದಾಗಿ. ಇದೇ ವಿಷಯ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಮಾಡುವ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮರ್ಮವಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದಾಗ ಆ ಕರ್ಮ ಬೇಗ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥ.

ಇಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಲೇಬೇಕಾದ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ಕರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ಮರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುವುದು. ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಅರ್ಥ. ಕರ್ಮದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿಸುತ್ತಾನೆ- "ಗಹನಾ ಕರ್ಮಣೋ ಗತಿಃ" ಎಂಬುದಾಗಿ. ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ ಯೋಗವು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದನ್ನೇ 'ಕರ್ಮಯೋಗ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನೇ ಇನ್ನೊಂದು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ 'ಕುಶಲಕರ್ಮ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಗೀತಾಚಾರ್ಯರು ಕರ್ಮದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಾದರೆ ಬೀಜದಿಂದ ಮೊಳಕೆ ಬರಿಸಿ, ಒಂದು ಗಿಡವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದರಿಂದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಕರ್ಮವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದು ಮಾಡಿದಾಗ ಆ ಬೀಜವು ಬೇಗ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಯಾವ ಬೀಜ, ಯಾವಾಗ ನೆಟ್ಟಾಗ, ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪೋಷಕವಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಉದ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಅದನ್ನೇ ಕರ್ಮದ ಕೌಶಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗಿದೆ. ಬೀಜದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೆ ಅಥವಾ ಬೀಜವನ್ನು ಯಾವಾಗ ನೆಡಬೇಕು? ಹೇಗೆ ನೆಡಬೇಕು? ಯಾವ ರೀತಿಯಾದ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು? ಯಾವಾಗ ಕೊಡಬೇಕು? ಎಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು? ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂಶಗಳು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾದರೆ ಆಗ ಉದ್ದೇಶಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ. ಒಂದು ಭಾರವಾದ ಮೂಟೆಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಕಲ್ಲನ್ನೋ ಎತ್ತಬೇಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಯಾವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಎತ್ತುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಹಿಕ್ಕಮತ್ತು  ತಿಳಿದಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಕರ್ಮದ ಮರ್ಮ - ಪರಾಮರ್ಶೆ. 'ಶಕ್ತಿಗಿಂತ ಯುಕ್ತಿ ಮೇಲು' ಎಂಬ ಕನ್ನಡದ ಗಾದೆಮಾತು ಕರ್ಮದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಶಕ್ತಿಮಾತ್ರ ಇದ್ದರೆ ಸಾಲದು. ಅದನ್ನೇ ಇಂದಿನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ 'ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ವರ್ಕ್' ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ಅದರ ಆಮೂಲಾಗ್ರವಾದ ಪರಿಚಯ ಇದ್ದಾಗ ಅದು ಬೇಗ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಗತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯವು ಅತ್ಯಂತ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಫಲದಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ಸಾರುತ್ತದೆ.

ಸೂಚನೆ : 27/10/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Sunday, October 20, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 111 (Yaksha prashne 111)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)

ಪ್ರಶ್ನೆ –  110 ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವನಿಗೆ ಯಾವುದು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ?

ಉತ್ತರ - ಎಲ್ಲರೂ ಪ್ರಿಯರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಯಕ್ಷನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮಾತನ್ನು ಆಡುವುದೇ ಮಾನವನ ವಿಶೇಷತೆ. ಅದೇ ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದ್ಯೋತಕ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾತು ಯಾವ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇರಬೇಕು? ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶವೇನು? ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದಲ್ಲಿ ಇದೆ. 

ಹೀಗೊಂದು ಸುಭಾಷಿತವಿದೆ "ಪ್ರಿಯವಾಕ್ಯಪ್ರದಾನೇನ ಸರ್ವೇ ತುಷ್ಯಂತಿ ಜಂತವಃ । ತಸ್ಮಾತ್ ತದೇವ ವಕ್ತವ್ಯಂ ವಚನೇ ಕಾ ದರಿದ್ರತಾ ॥" ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತವೆ ಎಂದಾದರೆ ಏಕೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನ್ನಾಡಬಾರದು? ಎಂಬುದಾಗಿ. ಮಾತಿನಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷಪಡುವವನಲ್ಲ; ಪ್ರಾಣಿ ಪಶು ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಹಸುವನ್ನೋ, ನಾಯಿಯನ್ನೋ, ಬೆಕ್ಕನ್ನೋ ಮುದ್ದಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸೋಣ. ಆಗ ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕಠಿಣವಾದ ಅಥವಾ ಪರುಷ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಬೈದರೆ ಆಗಿನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನೂ ಗಮನಿಸಬಹುದು. ಅವೆರಡಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಹಜವಾಗಿ ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ. ಮುದ್ದು ಮಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಮುದ್ದಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿಸುವುದರಿಂದ ಅವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದರೆ ಅವೂ ಕೂಡ ಹಾಗೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ, ಇವು ಮನುಷ್ಯೇತರರಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಭಾವನಾಜೀವಿಯಾದ ಮಾನವನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕಾಣುವುದರಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷತೆ ಏನು! ಅಲ್ಲವೇ!.

ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪುಲವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಗಾದೆಮಾತನ್ನೂ ಕಾಣಬಹುದು. ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸುಭಾಷಿಗಳು ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕಾಣಲಾರೆವು. ಅಂದರೆ ಮಾತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಮಹತ್ತ್ವ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ! "ಮಾತು ಆಡಿದರೆ ಹೋಯಿತು; ಮುತ್ತು ಒಡೆದರೆ ಹೋಯಿತು. ಮಾತೇ ಮಾಣಿಕ್ಯ" ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಗಾದೆಗಳು ಮಾತಿನ ಮಹಿಮೆ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. 

ಮಾತಿನ ನಿಯಮವನ್ನು ಹೇಳಲೆಂದೇ ಭಾಷಾಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ವ್ಯಾಕರಣ, ಅಲಂಕಾರ, ಛಂದಸ್ಸು ಮೊದಲಾದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ. ಮಾತಿನಿಂದ ಮಾಧುರಾದಿ ಷಡ್ರಸಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಶೃಂಗಾರಾದಿ ಒಂಭತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯರಸಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಋಷಿಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕಂಡರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಮಾತಿಗೆ ದೇವತೆಯನ್ನು ಭಾವಿಸಿದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮ್ಮದು. ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ದೇವತಾಮೂಲವಿದ್ದಂತೆ ಮಾತಿಗೂ ದೇವತಾಮೂಲವಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳೊಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಮಾತು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಬರಲು ಸಾಧ್ಯ. ದೇವತಾಪ್ರಕೋಪವಿದ್ದರೆ ಮಾತಿಗೆ ಬಲವಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆಕರ್ಷಣೀಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬನ ಮಾತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗುವುದು ಎಂಬುದು ಅಷ್ಟು  ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ಮಾತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಆಳಲೂಬಹುದು. ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಮನ್ನಣೆಗೆ ದೊರಕಿಸಲೂಬಹುದು. ಮಾತು ಸ್ವಲ್ಪ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾದಲ್ಲಿ ಅವಮಾನವೂ ಆಗಬಹುದು. ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಕುತ್ತೂ ಬರಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಿತಿ ಇರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾಲಗೆಗೆ ಅಧಿದೇವತೆಯಾದ ಸರಸ್ವತಿಯ ಅನುಗ್ರಹ ಬೇಕೇಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಬೇಕು. ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವನ ಮಾತು ಸರ್ವರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವನಿಗೆ ಸರ್ವರೂ ಪ್ರಿಯರಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಧರ್ಮಜ ಉತ್ತರದ ಆಶಯ ಇದೇ ಆಗಿದೆ.

ಸೂಚನೆ : 20/10/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Sunday, October 13, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 110 (Yaksha prashne 110)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)




ಪ್ರಶ್ನೆ –  109 ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವು ಕುಲ, ನಡತೆ, ವೇದಾಧ್ಯಯನ, ವಿದ್ಯೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದರಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದು?

ಉತ್ತರ - ನಡತೆ ಅಥವಾ ಸದಾಚಾರದಿಂದ,

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲಿ ಇರಲೇಬೇಕಾದ ಸಹಜವಾದ ಸ್ವಭಾವ ಯಾವುದಿದೆಯೋ ಅದನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮಭಾವವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವವನೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾದವನು ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸತ್ಕರ್ಮದ ಫಲವಾಗಿ ಪಡೆದಿರುವ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಾರ್ಥಕಗೊಳಿಸುವ ಬಗೆ ಹೇಗೆ? ಎಂಬುದು ಈ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯ ಆಶಯವಾಗಿದೆ. ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಕುಲದಿಂದಲೋ? ವೇದಾಧ್ಯಯನದಿಂದಲೋ? ವಿದ್ಯೆಯಿಂದಲೋ? ಉತ್ತಮ ನಡತೆಯಿಂದಲೋ? ಎಂಬುದಾಗಿ ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸದಾಚಾರ ಅಥವಾ ನಡತೆಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಧರ್ಮರಾಜನು ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಉಳಿದ ವಿಚಾರಗಳು ಬೇಡವೆಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಉಳಿದವುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಅಥವಾ ಮೌಲ್ಯವು ಬರಬೇಕಾದರೆ ಅಥವಾ ಇರಬೇಕಾದರೆ ಈ 'ಸದಾಚಾರ' ಎಂಬ ಗುಣ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಉತ್ತರದ ಆಶಯವಾಗಿದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನು, ಕೇವಲ ವೇದಾಧ್ಯಯನವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಅಥವಾ ಒಂದಷ್ಟು ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದರೆ ಸಾಕು; ಅದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಭ್ರಮೆಗೆ ವಿಷಯ ಅಷ್ಟೆ. ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಸಂಪನ್ನನಾಗಿ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಆತ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅಪಮೌಲ್ಯವೇ ಸರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೇವಲ ವಿದ್ಯೆ ಅಥವಾ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಇವುಗಳು ಮಾತ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸುವಂತಹದ್ದಲ್ಲ. ಆಚಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ವೇದ ಅಥವಾ ವಿದ್ಯೆಯೆಂಬ ರತ್ನವೂ ತನ್ನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆಯೇ.


ಹಾಗಾಗಿ ಆಚಾರಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ಕೊಡಲಾಗಿದೆ. ಹೆಚ್ಚೆಕೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ - ಪರಂಪರೆ ಉಳಿದಿದ್ದೇ ಆಚಾರದಿಂದಲೇ ಹೊರತು, ವಿಚಾರದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ವಿಚಾರವು ಆಚಾರದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ. ಇದೇ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಶ್ರೀರಂಗಮಹಾಗುರುಗಳು ಆಚಾರ್ಯ ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ವಿವರಣೆ ಕೊಡುವಾಗ "ಆಚಿನೋತಿ ಹಿ ಶಾಸ್ತ್ರಾಣಿ ಆಚಾರೇ ಸ್ಥಾಪಯತ್ಯಪಿ। ಸ್ವಯಮ್ ಆಚರತೇ ಯಸ್ತು ತಸ್ಮಾತ್ ಆಚಾರ್ಯ ಉಚ್ಯತೇ" ಎಂಬ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಓದಿ ಸ್ವತಃ ತಾನೂ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡವನು ಮಾತ್ರ ಆಚಾರ್ಯನಾಗಬಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಚಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಸಾಂಗತ್ಯವಿಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮರಾಜನು "ಯಃ ಕ್ರಿಯಾವಾನ್ ಸಃ ಪಂಡಿತಃ' ಎಂಬ ಮಾತಿನಿಂದ ಉತ್ತರವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ವಿಚಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆಚಾರ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು; ಅದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸಾರುತ್ತವೆ. 'ಆಚಾರಾತ್ ಪ್ರಭಾವಃ ಧರ್ಮಃ; ಆಚಾರಹೀನಂ ನ ಪುನಂತಿ ವೇದಾಃ' ಇತ್ಯಾದಿ ವಾಕ್ಯಗಳು ಆಚಾರಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯವನ್ನು ಕೊಡುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಕುಲ ಮೊದಲಾದವುಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವನ್ನು ಸದೃಢಗೊಳಿಸಬಲ್ಲವು. ಆದರೆ ಈ ಸದಾಚಾರ ಅಥವಾ ನಡತೆ ಎಂಬುದು ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವು ನೈಜಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆಚಾರದಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾವು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ಎಂಬುದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅತಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಗುಣವಾಗಿ ಉಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಆಚಾರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಎಂಬುದು ಉತ್ತರದಿಂದ ಸಿಗುವ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ.


ಸೂಚನೆ : 13/10/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Sunday, September 29, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 108 (Yaksha prashne 108)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)

ಪ್ರಶ್ನೆ –  107 ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧಿಗಳಾದ ಧರ್ಮ ಅರ್ಥ ಕಾಮಗಳನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ?

ಉತ್ತರ - ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈ ಮೂರನ್ನು ಸೇರಿಸಬಹುದು. 

ಧರ್ಮ, ಅರ್ಥ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ಈ ನಾಲ್ಕನ್ನು 'ಪುರುಷಾರ್ಥ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಧರ್ಮದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಕಾಮಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡುವಂಥದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ. ನಾವು ಯಾವುದೇ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ "ಧರ್ಮ- ಅರ್ಥ- ಕಾಮ- ಮೋಕ್ಷ- ಚತುರ್ವಿಧ ಪುರುಷಾರ್ಥ- ಫಲಸಿದ್ಧ್ಯರ್ಥಂ" ಎಂಬುದಾಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇವುಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಯಕ್ಷನ ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಹೀಗಿದೆ - ಧರ್ಮ ಅರ್ಥ ಕಾಮಗಳು ಪರಸ್ಪರ ವಿರೋಧವಾದವುಗಳು; ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕಡೆ ಸೇರಿಸಿ ಸೇವಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಎಂಬುದು. ಅಂದರೆ ಮಾನವನು ಧರ್ಮದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ - ಧರ್ಮದ ಅಡಿಪಾಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಕಾಮಗಳನ್ನು ಬಳಸಬೇಕು; ತನ್ಮೂಲಕ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಮೂರನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಸಾಧನ ಯಾವುದು? ಎಂಬುದು ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ - ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈ ಮೂರನ್ನು ಹೊಂದಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾವು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಭಾರ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ತಾತ್ಪರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಪಡೆಯಲೇಬೇಕಾದುದು ಮೋಕ್ಷ. ಮೋಕ್ಷಸಂಪಾದನೆಗೆ ಇವೆರಡೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಧಾನವಾದವು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಅಥವಾ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಈ ಮೋಕ್ಷಸಂಪಾದನೆ ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದು ಇದರ ಹಿಂದಿರುವ ತಾತ್ಪರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂದೇಹ ಬರುತ್ತದೆ; ಏನೆಂದರೆ ಧರ್ಮ ಸಂಪಾದನೆ ಸರಿ, ಆದರೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹೊಂದುವುದು ಗೃಹಸ್ಥನಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸರಿ. ಹಾಗಾದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಮೋಕ್ಷ ಸಂಪಾದನೆ ಹೇಗೆ? ಎಂದು. ಗೃಹಸ್ಥನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸಿಗೂ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇರಲಾರದು. ಹಾಗಾಗಿ ಗೃಹಸ್ಥ ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಪಕ್ಷೆ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಮತ್ತು ಸನ್ಯಾಸಿಗೂ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಇದೆ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಭಾರ್ಯೆಯನ್ನ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಈ ಜೀವನ ಸಫಲ ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ.


ಶ್ರೀರಂಗ ಮಹಾಗುರುಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. " ಅರ್ಥ-ಕಾಮಗಳು ತುಂಟ ಹಸುಗಳಿದ್ದಂತೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಧರ್ಮ ಎಂಬ ಕಂಬಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿ ಮೊಕ್ಷ ಎಂಬ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕಪ್ಪ" ಎಂದು. ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಇದೇ ಆಗಿದೆ. "ಧರ್ಮರ್ಥಕಾಮಮೋಕ್ಷಾರ್ಥಮ್ ಇಮಾಂ ಕನ್ಯಾಂ ವೃಣೀಮಹೇ" ಎಂದು. ಪತ್ನಿಯ ಸಹಯೋಗವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲು ಅಧಿಕಾರ. ಯಜ್ಞವನ್ನೇ ಧರ್ಮಕಾರ್ಯವೆನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಪತ್ನಿ ಬೇಕೆಬೇಕು. ಅವಳಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥಕಾಮಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯಿಂದ ವಿರೋಧಿಗಳಾದ ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಬಹುದು. ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದಲೇ ಧರ್ಮ ಉಳಿಯುವುದು ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದ ಸಾರವಾಗಿದೆ.


ಸೂಚನೆ : 29/9/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Tuesday, September 24, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 107 (Yaksha prashne 107)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)




ಪ್ರಶ್ನೆ –  106 ಪೈಶುನ್ಯ ಎಂದರೇನು  ?

ಉತ್ತರ - ಬೇರೆಯವರನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು. 

ಪೈಶುನ್ಯ ಎಂದರೆ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದು. ಅಂದರೆ ಒಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಚಾಡಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಚಾಡಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂದರೆ ಇದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಇದ್ದ ಹಾಗೇ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ. ಇದ್ದಿದ್ದನ್ನು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡಿ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳುವುದೇ ಚಾಡಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಒಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಸದಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಕೆಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಿದಾಗಿದೆ. ಇದು ಕೆಲವರ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆಯವರ ಗುಣ ಸ್ವಭಾವಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಅನಿಸಿದಂತೆ, ತಮಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ ಹೇಳುವುದು ಎಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಎಳ್ಳು ಬೆಲ್ಲ ತಿಂದಷ್ಟು ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

 

ವಸ್ತುತಃ ದೋಷವನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಉತ್ತಮವೇ, ಆದರೆ ಯಾರಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು? ಯಾವಾಗ ಹೇಳಬೇಕು? ಎಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು? ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಗ್ರವಾದ ಚಿಂತನೆಯು ಜೊತೆಯಾಗಿರಬೇಕು. ಅಂದರೆ ಯಾರಲ್ಲಿ ದೋಷವನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಆ ದೋಷಕ್ಕೆ ಉಚಿತವಾದ ಪರಿಹಾರವೂ ದೊರಕುವುದೋ ಅಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದೋಷವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗ ಇರುವ ದೋಷವು ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ದೊಷವನ್ನು ಹೇಳಿದವನ ಬಗ್ಗೆ ಸದ್ಭಾವನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಇದೊಂದು ಗುಣವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೊಂದು ಪುಣ್ಯತಮವಾದ ಕಾರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ದೋಷದ ಅರಿವಿನಿಂದ ಆ ದೋಷ ಇವನಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ ನಿರ್ದುಷ್ಟನಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ, 'ನಿರ್ದೋಷಂ ಸಮಂ ಬ್ರಹ್ಮ'. ಯಾವುದೇ ದೋಷ ಇಲ್ಲದಿರುವಿಕೆಯನ್ನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮದ ಭಾವ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಾನವನೂ ಕೂಡ ಅಂತ ಬ್ರಹ್ಮಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುವತ್ತ ಸಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕೊಟ್ಟಕೊನೆಯಲ್ಲಿ 'ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ' ಎಂಬಂತೆ ಬ್ರಹ್ಮವೇ ಆಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೋಷಜ್ಞನ ಸ್ವಭಾವವಾಗಿದೆ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ಲಾಘ್ಯವಾದುದು. ಅದಕ್ಕೆ 'ದೋಷಜ್ಞ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಬ್ದವಿದೆ. ಯಾರು ದೋಷವನ್ನು ತಿಳಿದಿರುತ್ತಾರೋ, ಅವರನ್ನು ದೋಷಜ್ಞ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಪಂಡಿತ ಎಂದರ್ಥ. ಪಂಡಿತನಾದವನು - ತಿಳಿದವನು ಬೇರೆಯವರ ದೋಷವನ್ನು ತಿಳಿದು ಆ ದೋಷವು ಹೇಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗುವುದು? ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ಅದು ಪರಿಹಾರವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ದೋಷಜ್ಞನ ಲಕ್ಷಣವಾದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದುದೇ ಪೈಶುನ್ಯವಾಗಿದೆ. 


ಇದು ಮಾತಿನಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ದೂಷಿಸುವ ಬಗೆ. ಇದೊಂದು ಮಾತಿನಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸುವ ಪಾಪದ ಪರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ದೂಷಿಸಿದ್ದು ಉಂಟು. ಪಾರುಷ್ಯ, ಪೈಶುನ್ಯ, ಅನೃತ ಮತ್ತು ಅಸಂಬದ್ಧ ಪ್ರಲಾಪ ಎಂದು ನಾಲ್ಕು ಬಗೆಯ ಮಾತಿನ ದೋಷಗಳು ಇವೆ. ಪಾರುಷ್ಯ ಎಂದರೆ ಅತಿ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು; ಪೈಶುನ್ಯ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಒಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ಚಾಡಿಯನ್ನು ಹೇಳುವುದು; ಅಸಂಬದ್ಧ ಪ್ರಲಾಪ ಅಂದರೆ ಸರಿಯಾದದ್ದನ್ನು ಹೇಳದೆ ಅನುಚಿತವಾದದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವುದು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪೈಶುನ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಧರ್ಮರಾಜನು ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.


ಸೂಚನೆ : 22/9/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Monday, September 16, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 106 (Yaksha prashne 106)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)




ಪ್ರಶ್ನೆ –  105 ದೈವ ಎಂದರೇನು  ?

ಉತ್ತರ - ದಾನದ ಫಲ 

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ - ಕಾರಣಭಾವ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.  ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವು ಕಾರ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಥವಾ ಒಂದರಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾದಂತಿರುತ್ತದೆ. 'ಇದಕ್ಕೆ ಅದು ಕಾರಣ' ಎಂಬ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು. ಪ್ರಸ್ತುತವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವಂತಿದೆ.  ದೈವ ಎಂದರೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಧರ್ಮಜ್ಞನು 'ದಾನ' ಎಂಬ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ದೈವವು ದಾನದಿಂದ ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ? ಅಥವಾ ದೈವಕ್ಕೆ ದಾನವು ಯಾವ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅನುಕೂಲಿಸುತ್ತದೆ? ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಂತೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವಿಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಎರಡು. ದೈವ ಎಂದರೇನು? ಮತ್ತು ದೈವಕ್ಕೆ ದಾನ ಯಾವ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದನ್ನು.

 

'ದೈವ' ಎಂಬ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಅದೃಷ್ಟ, ಭಾಗ್ಯ, ಹಣೆಬರಹ, ದೇವತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಇತ್ಯಾದಿ ಅನೇಕ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳುವುದುಂಟು. ದಾನ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿ ಇರುವುದರಿಂದ, ನಾವಿಲ್ಲಿ ದೈವ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಭಾವಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅರ್ಥವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ದೈವ ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವು ಫಲವನ್ನು ಕಾಣುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ 'ದೈವ' ಎಂಬುದಾಗಿ ಕರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕರ್ಮಫಲವು ನಮಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಅಂದರೆ ಸಫಲವಾಗಿ ಆಗಬೇಕಾದರೆ ಯಾವುದು ಉತ್ತಮವಾದ ಸಾಧನ? ಎಂಬುದು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಆಂತರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವೇ 'ದಾನ' ಎಂಬುದಾಗಿ. ಅಂದರೆ ದಾನ ಎಂಬ ಕರ್ಮವು ಸುಫಲವನ್ನು ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥವಾದದ್ದು ಎಂದು. ಅದಕ್ಕೆ ದಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕರ್ಮ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗೂ ದಾನದ ಹಿರಿತನವನ್ನು "ದಾನೇನ ದ್ವಿಷಂತೋ ಮಿತ್ರಾ ಭವಂತಿ; ದಾನೇ ಸರ್ವಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತಂ, ತಸ್ಮಾತ್ ದಾನಂ ಪರಂ ವದಂತಿ" ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ದಾನದ ಮಹತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೇಳಿರುವುದು ಉಪನಿಷತ್ತು ಮೊದಲಾದ ಕಡೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ದಾನದಿಂದ ಶತ್ರುವೂ ಕೂಡ ಮಿತ್ರ ಆಗುವುದಾದರೆ ದಾನಕ್ಕೆ ಅದೆಷ್ಟು ಹಿರಿಮೆ ಇರಬಹುದು! ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಊಹಿಸಬಹುದು. ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕರ್ಮ ಯಾವುದು? ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ "ಯಜ್ಞೋ ಹಿ ಶ್ರೇಷ್ಠತಮಂ ಕರ್ಮ"  ಯಜ್ಞವು ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದದ್ದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಿ; ಆ ಯಜ್ಞ ಸಫಲವಾಗಬೇಕಾದರೆ ದಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಿ; ದಾನ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞ ಇವೆರಡೂ ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ಹಿರಿದಾದವುಗಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಯಾವ ದಾನರೂಪವಾದ ಕರ್ಮ ಇದೆಯೋ, ಅದು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ ಯಜ್ಞವು ಉತ್ತಮವಾದ ದೈವವನ್ನು ಘಟಿಸಲು ಸಮರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ದಾನ ಎಂಬ ಕರ್ಮವು ಮಾತ್ರ ಮುಂದೆ ಉತ್ತಮ ದೈವವಾಗಿ - ಕರ್ಮದ ಫಲವಾಗಿ, ನಮ್ಮನು ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುವ ಕರ್ಮವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಯಕ್ಷನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಎಂಬುದಾಗಿ ಅನಿಸುವುದು. ದಾನವು ಯಾವ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೈವಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಷಯ ಈ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.


ಸೂಚನೆ : 16/9/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.

Tuesday, September 3, 2024

ಯಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನೆ 105 (Yaksha prashne 105)

ಲೇಖಕರು : ವಿದ್ವಾನ್ ನರಸಿಂಹ ಭಟ್

ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿರಿ (lekhana@ayvm.in)

ಪ್ರಶ್ನೆ –  104 ದಂಭವೆಂದರೆ ಯಾವುದು  ?

ಉತ್ತರ - ತೋರಿಕೆಯ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ 

ದಂಭವೆಂಬುದು ತೋರಿಕೆಯ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಈ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದ ಆಶಯವಾಗಿದೆ. ದಂಭ ಎಂಬ ಗುಣದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಈ ರೀತಿ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಯಾರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಸಕಲಗುಣಸಂಪನ್ನ, ಸಕಲಕಲ್ಯಾಣಗುಣಗಣಿ, ಸಕಲವಿದ್ಯಾಪ್ರವೀಣ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ; ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮಾನ್ಯರಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಯಾರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಥವಾ ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲವೂ; ವಿನಯವೆಂಬ ಗುಣವೇ ಯಾರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೋ; ಧನಮದ ಮತ್ತು ಮಾನದ ಮದ ಉಳ್ಳವರು ಯಾರೋ; ಯಜ್ಞ- ಯಾಗ, ದೇವತಾ, ಪೂಜೆ ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರ ಮೊದಲಾದ ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯವನ್ನು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರು ಆಚರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅಂತಹವರು ದಂಭದಿಂದ ಕೂಡಿದವರು, ದಾಂಭಿಕರು, ಮೌಢ್ಯರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. 

ಧರ್ಮ ಎಂಬುದರ ವಿರುದ್ಧಪದ ಅಧರ್ಮ. ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಕರ್ತವ್ಯಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡುವುದು, ಯಾವ ಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯೂ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ನಾನು ನನ್ನದೆಂಬ ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಮಮಕಾರಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು.  ಇಲ್ಲದ ಗುಣವನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಆರೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಇರುವ ದೋಷವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಭಾವವೂ ಧರ್ಮವಂತರಿಗೆ ಇರದು. ಇಂತಹ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ ಸಮಾಜದ ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮನ್ನಣೆಗೆ ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ದಂಭ ಎಂಬ ಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಗುಣ ಸ್ವಭಾವದವನೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಇವನ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಸವಿದೆ, ಆಡಂಬರವಿದೆ, ಮೌಢ್ಯವಿದೆ, ಅಜ್ಞಾನವಿದೆ, ಅವಿವೇಕವಿದೆ. ಇವುಗಳ ಕಾರಣವಾಗಿ ಹತ್ತು ಹಲವು ದುಷ್ಟಗುಣಗಳು ಅವನಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ದಂಭ ಉಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಯು, ತಾನೇ ಅದ್ವಿತೀಯನಾದ ಶ್ರೀಮಂತ; ತನ್ನ ಧನದಿಂದಲೇ ಅನೇಕ ಜನರ ಜೀವನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ದುರಭಿಮಾನದಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ; ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೇ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ; ನನಗೆ ಸದೃಶರಾದವರೂ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ನನಗೆ ಸದೃಶರಾದ ವಿದ್ಯಾವಂತ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ದಾನಶೀಲ, ಪರಾಕ್ರಮಿ ಇಂತಹ ಅಸದೃಶವಾದ ಗುಣ ಉಳ್ಳವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವ ಅವನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಊರಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಯಾಗಾದಿಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ, ನಾನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ನನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಜನರು ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸುಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಾನೇ ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆಚರಣೆಗಳು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಸತ್ಕಾರ್ಯವೆಂದೆನಿಸಿದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥವಿದೆ. ಅಹಂಕಾರವಿದೆ. ಆತ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ಆಳವರಿತು ಮರ್ಮವರಿತು ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮಕಾರ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಾಂಭಿಕತೆ ಅಷ್ಟೆ. ಧರ್ಮಕಾರ್ಯಕ್ಕಿರುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಲಿ ವೀರ್ಯವಾಗಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ವಸ್ತುತಃ ಇಂತಹ ಆಚರಣೆಗಳೇ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ. ಮೌಢ್ಯ ಅಥವಾ ಅವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಷಯಗಳು  ಹೊರತು, ಧಾರ್ಮಿಕವಾದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ. ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯಕಾರಣಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಪ್ರತಿಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಸಫಲತೆ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾದದ್ದೇ ದಂಭ. 

ಸೂಚನೆ : 1/9/2024 ರಂದು ಈ ಲೇಖನವು ಹೊಸದಿಗಂತ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.